كردند و در برابر سپاه اياس آمده يك روز ديگر تا به شامگاه مصاف دادند . در اين هنگام ديگر آب در هيچ چاه نمانده بود از اين روى كار بر لشكر عجم تنگ افتاد . پس اياس كس به هانى فرستاد و پيام داد كه از سه كار يكى گزيده كن نخست : آنچه از نعمان بدست توست بازده و من گناه تو را به شفاعت از پرويز معفو دارم و تو را ايمن سازم ، و يا چون شب شود به جائى بگريز كه من بهانه كنم كه ايشان بگريختند و مرا آگهى نشد كه به كجا در رفتند ؛ و اگر نه حرب را آراسته باش . هانى و حنظله و ديگر بزرگان قبايل گرد شدند و گفتند : ما هرگز پيمان نشكنيم و پناهنده بازندهيم زيرا كه تا زنده باشيم از اين ننگ نرهيم ، و اگر بگريزيم اين نيز عارى عظيم است و هم به سلامت جان نبريم ؛ زيرا كه يا از عطش بميريم و اگر نه چون بر بنى تميم گذر كنيم ايشان كين كهن به ياد آورند و ما را زنده نگذارند ، ناچار حرب بايد كرد . و رسول اياس را بازفرستادند كه ما جنگ خواهيم كرد زيرا كه در جنگ جان دادن بهتر است كه در باديه از عطش مردن . و در آن شب حنظلة بن ثعلبه آن رسنها كه بدان هودج و عمارى بندند قطع كرد تا عرب بدانند كه اگر خواهند گريخت زن و فرزند ايشان به جاى خواهد ماند ، و از اين روى حنظله منقطع الوطين لقب يافت چه وطين آن رسن را گويند كه بدان عمارى بندند . و هم در آن شب هانى چهارصد ( 400 ) زره و جوشن بر قوم خويش عطا كرد . و چون روز بر آمد هر دو سپاه صف كشيدند و اياس در قلب جاى كرد و ميمنه لشكر را به هامرز شوشترى داد و هرمز خراد را در ميسره بداشت . و از آن سوى هانى در قلب لشكر جاى گرفت و زيد بن قاسم شيبانى را كه مهتر بنى بكر بود بر ميمنه بازداشت و حنظلة بن ثعلبه را كه سيّد بنى عجل بود بر ميسره كرد . پس اول هامرز اسب بزد و به ميدان آمد و مرد طلب كرد و ندا در داد كه مردى به مردى . يزيد بن مسهل از ميسرهء هانى گفت ما تقول هذا الكلب يعنى : چه مىگويد اين سگ . گفتند : گويد رجل برجل گفت : قد انصف و عدل يعنى : انصاف داد و عدل كرد . پس مريد بن حارث اليشكرى كه مردى دلاور بود در برابر او بيرون شد و با او لختى بگشت و تيغى بر كتف هامرز بزد و او را بكشت . و لفظ هامرز به زبان پهلوى آن بود كه برخيز ، و لفظ هانى به زبان پهلوى بنشين باشد ، و پرويز اين را به فال زد از اين روى او را به جنگ هانى فرستاد ، چنان كه در كتاب الفال كه مر عجمان راست و